"De intro"

Nadat ik lekker bij mijn vriendje thuis heb gegeten sta ik tijdens de afwas vanuit zijn studentenflat naar buiten te kijken over de campus van de Universiteit. Een man, een vrouw en een jongen drentelen rondom een witte auto.

De man en de vrouw leggen tassen in de kofferbak en tassen vanuit de kofferbak op de achterbank. De vrouw pakt wat drinken en legt het voorin bij de passagiersstoel. Ze tovert nog ergens een roze tas vandaan en doet er vervolgens 5 minuten over om een goed plekje te vinden voor de tas. Als ze klaar is wisselt ze twee woorden met de jongen en moet dan nog een plekje gaan zoeken voor haar handtas. Ondertussen staat de man 5 minuten in de lege kofferbak te rommelen.

De jongen staat er quasi stoer bij om zich heen te kijken en te bestuderen wat de man en vrouw allemaal doen. Af en toe wordt er een woord gewisseld, maar eigenlijk zijn ze daarvoor veel te druk bezig met de auto inladen. Als een campusterrorist een bommetje laat ontploffen kijkt de vrouw verschrikt op en blijft de jongen onbewogen staan, alsof hij niet anders gewend is.

Dan komt het moment van afscheid. De jongen staat 10 meter bij de vrouw vandaan, welke besluit maar in de auto te stappen. De man loopt, "de kofferbak controlerend", nog eenmaal langs de jongen en geeft hem een klop op zijn schouders. De man stapt in de auto en de jongen draait zich om. Terwijl hij een eindje van de auto wegloopt met de auto in zijn rug steekt hij nonchalant een hand op. Het keren duurt wel erg lang en de jongen grijpt naar zijn mobieltje. Wat ongemakkelijk staat hij voor de ingang van 'zijn flat' en hij zwaait nog een keer naar de man en vrouw in de auto als deze voor hem langs rijden.

"De intro" is weer begonnen.

Vreugde à la Little Miss Sunshine

Even een uiting van vreugde op mijn weblog. Ik weet, het is een tijdje geleden, waarvoor mijn welgemeende excuses. Nu wil ik daar mijn blogtekortkomingen niet wijten, maar ik moet toegeven, enige vorm van studiestress speelde hierin wel mee. De laatste maanden heeft Kruidkoek niet stilgezeten. Na mentaal besloten te hebben dat dit mijn laatste studiejaar aan de Universiteit Twente zou worden heb ik mij aan een vrij ambitieuze studieplanning gewaagd. Zo door de jaren heen had ik met de gebruikelijke disciplineproblemen in het eerste en tweede jaar, met een jaar bestuur van de studievereniging en nog wat andere serieuze activiteiten als avondjes in de kroeg, best wat vertraging opgelopen en een inhaalslag was wel op zijn plaats.

Na een paar maanden hard werken, compromissen sluiten met vrienden, familie en vriendjelief om zoveel mogelijk te kunnen studeren, een paar stevige huilbuien en véél chocola, heeft dit dan toch zijn vruchten afgeworpen. Het cijfer van een groepspdracht moet ik nog afwachten, maar mijn aandeel hieraan is zo goed als afgesloten en het is niet zozeer een kwestie van of, maar wanneer ik hier mijn studiepunten hiervoor op kan nemen. De overige cijfers zijn binnen. Na viereneenhalve jaar heb ik dan eindelijk mijn bachelor gehaald! Nog niet officieel, maar geduld is een schone zaak.

Ken je de film 'Little miss sunshine'? Waar 7-jarige hoofdrolspeelster Olive vijf minuten van de film gillend in huis rond rent op zoek naar haar roze discman omdat ze toegelaten is tot een 'beauty pageant'. Stel je voor, Kruidkoek die vijf minuten met een hand voor haar mond in een roze shirtje door haar studentenkamer van 20m2 rondrent, opdat haar huisgenoten haar maar niet horen gillen (dat komt ook zo onvolwassen over), op zoek naar haar telefoon om de wereld op de hoogte te stellen van dit blijde nieuws. Tijd voor een blogje...

Coup

Waar voorheen mijn vingers over het toetsenbord raasden om in te loggen op mijn blogger account heb ik er met blogger beta meer moeite mee. Telkens is het weer heel heel diep graven wat ook al weer mijn gegevens zijn.

Waar het doorklikken op 'new post' instinctief plaatsvond, gebeurt dit tegenwoordig niet zonder een fractie van een seconde het scherm afgezocht te hebben naar de button.

Waar andere blogs zich ontwikkelen, een nieuw verfje, fotootje, of zelfs een hele verhuizing, blijf ik stilstaan.

Waar eerder op verloren momenten de gedachte in mij op kwam de wereld mee te delen over de gebeurtenissen in het leven van kruidkoek, denk ik nu aan opdrachten, aankomende tentamens en mogelijke afstudeeropdrachten.

Waar ik in mijn dagelijkse ochtendritme na het checken van andere weblogs even op de link naar mijn eigen pagina klikte om te zien of er nog comments geplaatst waren, sla ik de linkjes naar mijn eigen pagina tegenwoordig schuldbewust over.

Waar eerder een hoekje in mijn hersenen gereserveerd was voor webloginspiratie lijkt er een coup plaatsgevonden te hebben.

Zodra er weer een stabiele regering is zijn jullie de eerste die het horen!

Callcenter

Al tijden bedenk ik stoere en trieste verhalen om op mijn weblog te posten als ik op mijn werk zit. Ik werk namelijk bij jawel, een callcenter. Nog altijd probeer ik er een beetje omheen te lullen. 'Een bureau wat onderzoek uitvoert voor gemeenten', 'Ja, maar deze mensen krijgen vooraf een brief van de burgemeester', 'Nee, het duurt echt nooit langer dan de tijd die we vooraf aangeven', 'Maar wij proberen niets te verkopen"... Eerlijk gezegd blijft het natuurlijk gewoon altijd mensen lastigvallen die geen zin hebben om lastiggevallen te worden.

Vooral bij dat laatste punt van verdediging het einde zoek. Alles is verkopen, marketingonderzoek leidt uiteindelijk tot verkopen. Ook het onderzoek van de gemeente naar het aanbieden van digitale diensten via internet leidt uiteindelijk tot verkopen. Toegegeven, ik kan mij dus goed voorstellen dat mensen geen zin hebben om 's avonds na een lange dag werken gebeld te worden en een computerstem te horen zeggen "Kunt u van de volgende stellingen aangeven of u het daar 'helemaal mee eens' bent, 'mee eens', 'mee oneens' of 'helemaal mee oneens'". En geloof mij, zo'n zin heb ik zelf aan het eind van de dag ook niet meer om een zoveelste onderzoek te doen naar de leefbaarheid en veiligheid in Utrecht, Zandvoort, Hilversum, Purmerend of Enschede (het is allemaal een pot nat).

Maar ook al begrijp ik de frustraties van het voor de zoveelste keer gebeld worden, het tijdgebrek, stress op het werk en de kinderen die naar bed gebracht moeten worden. Het ophangen na twee woorden gehoord te hebben, schreeuwen dat je \*#*&%^$ al 5 keer, als er gebeld werd door telefoonmaatschappijen, verzekeringsagenten en kranten, hebt doorgegeven dat je niet meer gebeld wilt worden. Zelfs tegen onze lieve, eigenwijze hond schreeuw ik nog niet zo hard als ie, nadat ik een half uur heb staan wachten bij de auto en allemaal trucjes uitgehaald heb om te faken dat ik toch echt zonder hem wegrij (!), nog steeds niet wil komen.

Het allermooiste om te horen vind ik nog wel. "Denk maar niet dat ik daaraan mee doe, ze moeten eerst maar eens aan de burger vragen wat ie wil voor ze met al die plannen van ze komen, het is een zooitje hier, de boel verloederd en ze zullen nooit eens aan je vragen wat je ervan vin!" Of iets van die strekking terwijl je vraagt of ze hun mening willen geven omdat de gemeente het erg belangrijk vindt om deze te horen.

Natuurlijk zijn er ook zat mensen die het helemaal geen probleem vinden dat je belt, je vriendelijk te woord staan en nog succes wensen voor de rest van de avond. Er zijn zelfs mensen die blij zijn als je belt, gewoon zodat ze weer eens iemand hebben om tegenaan te praten. Hoe vriendelijk deze mensen ook zijn, het maakt je avond pas helemaal goed als je een kwartier voor het einde van je werktijd, als je het eigenlijk al niet meer ziet zitten en naar bed wilt omdat de volgende ochtend om 6.00 uur de wekker gaat, iemand aan de lijn hebt die je aan het einde van het gesprek een fijne avond wenst en zegt "Dag, Hester".

Nijntje

Signalement:
- Twee flaporen
- Wit
- Snorharen
- Verlegen

Mijn knuffel is zoek!

Morgen begint een grootschalige zoekactie. Alle informatie is welkom, mocht u zich herinneren iets verdachts gezien of gehoord te hebben in de nacht van donderdag 23 november op vrijdag 24 november (de nacht van de verdwijning), dan wordt u verzocht dit te melden via onderstaande comment functie.

Moment van de waarheid

De zwetende handjes, de zuurstoftekorten, de slapeloze nachten. Het is gelukkig ergens goed voor geweest. Vanmorgen bezocht ik voor de zoveelste maal het Tentamen Opvraag Systeem van de UT, waar vroeg of laat, goed of slecht, al je behaalde cijfers terug te vinden zijn. In verwarring gebracht door de overige informatie die het systeem mij gaf, 'poging': 6, 'European Credits': 3, heb ik minimaal 5 keer het cijfer gecontrolleerd en getwijfeld of ik niet ook nog even in een andere browser zou kijken. Het drama der Data-analyse is voorbij, ik heb het vak dan eindelijk toch gehaald, met een 7.

De bakker

Na het stuk 'de kapper' klinkt dit misschien wat twijfelachtig, maar nee, ik heb nog geen last van de sinterklaas-dicht-kriebels. Ik had er ook schoenmaker boven kunnen zetten, het zit in hetzelfde straatje.

Ik begin namelijk de laatste tijd een principe te ontwikkelen om eens wat vaker de buurtwinkels in mijn woonwijk te bezoeken. Zo ben ik laatst nog naar de fietsenmaker geweest in 'de buurt'. (Nou ok, dat was misschien meer luiheid, ik had geen zin om een eind te lopen met een fiets met een lekke band.) Vorige week heb ik een bezoek gebracht bij de kapper in de buurt, afgelopen week bracht ik een bezoek aan de schoenmaker in de buurt en regelmatig ga ik naar de bakker, in de buurt. Niet zozeer omdat het de beste zaken zijn. De bakker is zelfs niet eens een echte verse bakker, maar bijvoorbeeld de croissantjes en de mueslibolletjes zijn afgebakken en dan soms nog niet eens lang genoeg ook. De schoenmaker is een oude knorrige man met een snor die weinig woorden verspild aan klantvriendelijkheid en de kapper... nou ja, daar heb ik genoeg over verteld. Het is daarbij niet ver fietsen naar de stad waar dezelfde winkels te vinden zijn.

Toch kies ik buiten het feit dat de winkels wel redelijk goedkoop zijn nog om een andere reden voor de buurt. Ik vind het leuk om door straten te fietsen en hier en daar een winkeltje tegen te komen. Het oma-kledingwinkeltje, gerund door die o zo vriendelijke meneer, op de benedenverdieping van het complex waar ik woon. Het tijdsschriftenzaakje aan de andere kant van het complex en die verderop in de straat. 'Brenda stunt & kadoshop' waar op 25m2 zoveel troep te vinden is dat de 'Action' er nog een puntje aan kan zuigen. De slijterij waar een kleine man van een jaar of 50 die, steevast strak in pak met een zonnebril op zijn hoofd, de drukbezette manager en PR-man uithangt van zijn bescheiden winkel. Ik hou van deze winkels, ik wil graag dat ze er over tien jaar ook nog zitten als ik in een moment van melancholie mijn oude buurt opzoek. Daarom vind ik het een goede gewoonte om voor de nodige boodschappen en knipbeurten de winkeliers in de buurt op te zoeken.

Nu vind ik ook dat ieder mens recht heeft om op zijn tijd wat hypocriet te zijn. Soms ben ik dus lui en loop ik de bakker op de heen en terugweg voorbij en neem mijn brood lekker makkelijk mee van de Albert Heijn. Dan kun je uren treuzelen en broden pakken en terugleggen tot je je definitieve keus hebt gemaakt, die optie heb je bij de bakker gewoon niet. Afijn, vandaag kocht ik dus na minuten treuzelen bij de broodafdeling, naast mijn andere milieu en dieronvriendelijke boodschappen (een mens mag af en toe wat hypocriet zijn), een AH biologisch meergranen zonnepit.

Toen ik weer terugliep langs de bakker op weg naar mijn kamer zag ik de vriendelijke bakker zijn promotieborden binnenhalen. In de lege hal zag hij mij aan komen lopen met, wegens overschot in mijn rugzak, een pak wc papier en het brood in mijn armen. In slowmotion kwam ik dichterbij, en naarmate ik dichterbij kwam, zag ik dat hij zich nog een keer omdraaide om gedag te zeggen. Ik zei vriendelijk gedag terug en terwijl ik dat deed zag ik zijn ogen afdwalen naar wat ik in mij armen droeg. Het AH brood. Betrapt!